Τα 40 αλλιώς: η millennial εκδοχή

Υπάρχει μια μικρή, αμήχανη αλήθεια για τις millennial γυναίκες, δηλαδή όσες γεννηθήκαμε περίπου από το 1981 έως το 1996:
δείχνουμε συχνά σαν να είμαστε 32, αλλά νιώθουμε ότι έχουμε ζήσει τουλάχιστον τρεις ζωές.

Δεν είναι ότι κοροϊδεύουμε τον χρόνο.
Είναι ότι ο χρόνος μάς έβαλε νωρίς στα βαθιά.

Μεγαλώσαμε με Nokia που έπεφταν και δεν έσπαγαν, με ραντεβού που κανονίζονταν από σταθερό και με μια εφηβεία χωρίς stories, φίλτρα και μόνιμη έκθεση.
Ζήσαμε ένα κομμάτι ζωής πιο αθώο, πιο αισιόδοξο. Πιστεύαμε ότι αν κάνουμε τα σωστά βήματα, τα πράγματα θα μπουν σε μια σειρά.

Και μετά ήρθε η οικονομική κρίση.
Και μετά ήρθε η πανδημία.
Και μαζί τους ήρθαν η ανασφάλεια, οι δουλειές που δεν κράτησαν, τα σχέδια που μπήκαν σε παύση, η αίσθηση ότι πρέπει διαρκώς να προσαρμοζόμαστε.

Δείτε ακόμη: Θέατρο: «Σε βλέπω»

Οπότε ναι – εξωτερικά κρατηθήκαμε.
Εσωτερικά όμως, ωριμάσαμε γρήγορα.

Σήμερα, πολλές από εμάς που πλησιάζουμε ή έχουμε περάσει τα 40 δεν κάνουμε απολογισμό.
Κάνουμε σχέδια.
Εκεί που οι προηγούμενες γενιές στα 40 είχαν ήδη «κλείσει» με οικογένεια και παιδιά, εμείς τώρα ξεκινάμε.
Γινόμαστε μητέρες για πρώτη φορά, χτίζουμε οικογένεια με τους δικούς μας όρους ή ξαναγράφουμε τη ζωή μας από την αρχή – όχι από ανασφάλεια, αλλά από επίγνωση.

Δεν αργήσαμε.
Απλώς μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που άλλαζε συνεχώς τους κανόνες.

Προσέχουμε τον εαυτό μας όχι από ματαιοδοξία, αλλά από εμπειρία.
Οι περισσότερες δεν καπνίζουμε.
Μιλάμε για ευεξία, για ύπνο, για ψυχική υγεία, γιατί μάθαμε ότι τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο.

Και κάπως έτσι προκύπτει η αντίφαση:
δείχνουμε νεότερες,
αλλά σκεφτόμαστε βαθύτερα.
Δεν βιαζόμαστε πια να «προλάβουμε» τη ζωή.
Θέλουμε να τη ζήσουμε χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.

Οι millennial γυναίκες δεν φοβόμαστε τα 40.
Ίσως γιατί ξέρουμε ότι δεν είναι το τέλος της νεότητας.
Είναι η ηλικία που σταματάς να αποδεικνύεις και αρχίζεις να επιλέγεις.

Με χιούμορ, με ευαισθησία και – επιτέλους – με λίγη επιείκεια προς τον εαυτό μας.

^{Κεντρική φωτο: pexels/by Olly}