Όταν η σιωπή γίνεται τιμωρία: Η συναισθηματική απόσταση στις ερωτικές σχέσεις
Πότε η απομάκρυνση λειτουργεί ως τρόπος διαχείρισης μιας σύγκρουσης και πότε γίνεται μέσο πίεσης;
Σε μια ερωτική σχέση, δεν είναι πάντα οι λέξεις εκείνες που πληγώνουν. Μερικές φορές, η πιο έντονη συναισθηματική απόσταση δημιουργείται μέσα από τη σιωπή. Ένα μήνυμα που μένει αναπάντητο, μια συζήτηση που διακόπτεται απότομα ή ένας σύντροφος που απομακρύνεται χωρίς εξήγηση μπορούν να γεννήσουν ανασφάλεια και αμφιβολίες.
Είναι, όμως, κάθε σιωπή ένδειξη μιας προβληματικής σχέσης; Όχι απαραίτητα. Η ανάγκη για προσωπικό χώρο είναι φυσιολογική. Το ζήτημα αρχίζει όταν η σιωπή παύει να αποτελεί μια προσωρινή ανάγκη και μετατρέπεται σε τρόπο τιμωρίας ή ελέγχου.
Όταν η απόσταση γίνεται τρόπος επικοινωνίας
Δεν διαχειρίζονται όλοι οι άνθρωποι τις συγκρούσεις με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι θέλουν να συζητήσουν αμέσως όσα τους απασχολούν, ενώ άλλοι χρειάζονται χρόνο για να ηρεμήσουν και να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους.
Η προσωρινή απομάκρυνση μπορεί να λειτουργήσει ως ένας τρόπος αποφυγής της έντασης. Όταν, όμως, δεν συνοδεύεται από εξήγηση ή πρόθεση επανασύνδεσης, μπορεί να αφήσει τον άλλον να αναρωτιέται τι συνέβη και αν έχει κάνει κάτι λάθος.
Η φράση «Χρειάζομαι λίγο χρόνο, αλλά θα ήθελα να το συζητήσουμε αργότερα» διαφέρει ουσιαστικά από την πλήρη απομάκρυνση χωρίς καμία επικοινωνία.
Πότε η σιωπή γίνεται τιμωρία;
Η σιωπή αποκτά διαφορετική σημασία όταν χρησιμοποιείται επανειλημμένα για να προκαλέσει ενοχή, να επιβάλει μια συμπεριφορά ή να αναγκάσει τον σύντροφο να υποχωρήσει.
Ο ένας μπορεί να αγνοεί τον άλλον για μεγάλα χρονικά διαστήματα, να αποφεύγει κάθε συζήτηση ή να επαναφέρει την επικοινωνία μόνο όταν ο σύντροφός του ζητήσει συγγνώμη ή αποδεχτεί τη δική του θέση.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η σιωπή δεν λειτουργεί ως διάλειμμα, αλλά ως μέσο πίεσης.
Τι βιώνει εκείνος που μένει πίσω;
Όταν η επικοινωνία διακόπτεται χωρίς εξήγηση, ο άνθρωπος που βιώνει την απομάκρυνση μπορεί να αισθανθεί ανασφάλεια, άγχος και φόβο απόρριψης.
Συχνά, αρχίζει να αναζητά την αιτία της συμπεριφοράς του συντρόφου του, αναρωτιέται αν ευθύνεται ο ίδιος και προσπαθεί να αποκαταστήσει τη σύνδεση με κάθε τρόπο.
Όταν αυτό επαναλαμβάνεται, μπορεί να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος: σύγκρουση, σιωπή, υποχώρηση και προσωρινή συμφιλίωση, χωρίς να αντιμετωπίζεται ουσιαστικά το πρόβλημα.
Η επικοινωνία ως βάση μιας υγιούς σχέσης
Η λύση δεν είναι να απαιτούμε από τον σύντροφό μας να μιλά όταν δεν είναι έτοιμος. Είναι να μπορούμε να σεβόμαστε την ανάγκη του για χρόνο, χωρίς να εγκαταλείπουμε την ανάγκη μας για επικοινωνία.
Η έκφραση των συναισθημάτων, η συμφωνία για την επαναφορά μιας δύσκολης συζήτησης και η θέσπιση προσωπικών ορίων μπορούν να βοηθήσουν τους συντρόφους να διαχειρίζονται τις συγκρούσεις με μεγαλύτερο σεβασμό.
Όταν, ωστόσο, η σιωπή αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου ελέγχου ή συναισθηματικής κακοποίησης, η αναζήτηση υποστήριξης μπορεί να είναι σημαντική.
Η αγάπη δεν χρειάζεται να τιμωρεί
Μια υγιής σχέση δεν είναι εκείνη στην οποία δεν υπάρχουν διαφωνίες. Είναι εκείνη στην οποία οι δύο άνθρωποι μπορούν να εκφράζουν τις ανάγκες τους, να διαφωνούν και να αναζητούν λύσεις χωρίς να φοβούνται ότι θα τιμωρηθούν με την απουσία του άλλου.
Γιατί η σιωπή μπορεί να προσφέρει ηρεμία, αλλά όταν γίνεται τιμωρία, απομακρύνει τους ανθρώπους αντί να τους φέρνει πιο κοντά.
Δείτε ακόμη: Ο “Μικρός Ενήλικας”: Μήπως φορτώνουμε στο παιδί μας βάρη που δεν του ανήκουν;
Κεντρική Φωτο: pexels-rdne
Σαββούλα Κάτσικα
Κοινωνιολόγος, Εκπ. Ψυχολόγος
Med, Επιστήμες της Αγωγής, Msc Εφαρμοσμένης Αναπτυξιακής Ψυχολογίας
Την κα Σαββούλα Κάτσικα μπορείτε να την βρείτε και στα social της:
