Με αφετηρία την Κομοτηνή και οδηγό το πάθος για τη δημοσιογραφία, ο Θανάσης Μαριόλας αφηγείται τη διαδρομή του προς την Αθήνα και την πρώτη γραμμή του ρεπορτάζ. Μιλά για τις σπουδές, τις πρώτες επαγγελματικές εμπειρίες, τις δύσκολες στιγμές που τον σημάδεψαν και την ευθύνη που συνοδεύει κάθε ιστορία που μεταδίδεται.

Της Ελευθερίας Στρατομήτρου

Θανάση, μεγάλωσες στην Κομοτηνή. Πόσο σε διαμόρφωσε αυτή η αφετηρία και τι στοιχεία της κουβαλάς ακόμη σήμερα;

Η διαφορά του να κατάγεσαι από μια μικρή πόλη και όχι πχ. από την πρωτεύουσα, είναι τεράστια. Προερχόμενος από από μια επαρχιακή λοιπόν πόλη, κρατάω μόνο τα θετικά. Δε μπορώ να μη θυμάμαι νοσταλγικά την ήρεμη και ασφαλή ζωή που παρέχει η επαρχία. Επίσης δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι οι περιορισμοί και οι λίγες επιλογές συγκριτικά με εδώ, με έκαναν να θέλω περισσότερο και να προσπαθήσω με όλο μου το είναι να γίνω δημοσιογράφος, να μπω στην τηλεόραση και να προσπαθώ για το καλύτερο, με περίσσιο πάθος.

Προερχόμενος από οικογένεια με έντονη σχέση με την αγροτική ζωή, σκέφτηκες ποτέ να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο ή ήταν από νωρίς ξεκάθαρο ότι ήθελες να ασχοληθείς με τη δημοσιογραφία;

Για την ακρίβεια οι γονείς μου ήταν στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Οι γονείς του πατέρα μου ήταν αγρότες, παρέχοντας του την ευκαιρία να ασχοληθεί με τον τομέα ως κάτι συμπληρωματικό και κάποτε αρκετά επικερδές. Προσωπικά, αν και μου είχε περάσει από το μυαλό να ασχοληθώ ενεργά, δεν ήταν κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Βέβαια ποτέ μη λες ποτέ. Η έκφραση ”επιστροφή στη φύση”, ποιός ξέρει; Ίσως κάποτε γίνει πράξη.

Ποια ήταν η στιγμή που πήρες την απόφαση να αφήσεις την Κομοτηνή και να κυνηγήσεις το όνειρό σου στην Αθήνα;

Η ιδέα γιγαντώθηκε μέσα μου την περίοδο της καραντίνας. Έτσι, τελειώνοντας το μεταπτυχιακό μου, είπα ή τώρα ή ποτέ. Και το ‘κανα.

Αν και γνώριζα πόσο δύσκολο θα είναι χωρίς γνωριμίες και το τι βουνό θα ανέβαινα, ήρθα, προχωράω και όπου βγει.

Πόσο σε βοήθησαν οι σπουδές σου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και αργότερα στη σχολή δημοσιογραφίας στην πράξη του επαγγέλματος;

Αν και το μεταπτυχιακό μου δεν έχει κάποια συνάφεια με τη δημοσιογραφία, βοήθησε. Πάντα η τριβή με την εκπαίδευση βοηθάει. Αποτελεί εφαλτήριο για να ψάξεις περισσότερο την κλίση σου. Όσον αφορά τη σχολή δημοσιογραφίας, ήταν η αρχή για το όνειρο και η πρώτη επαφή. Η πρακτική που προσφέρουν επίσης οι σχολές δημοσιογραφίας είναι αρκέτες φορές η αρχή για μια αλυσίδα πραγμάτων.

Πριν τις «Αλήθειες με τη Ζήνα», εργάστηκες για αρκετό καιρό ως ρεπόρτερ στο Action 24. Τι σου άφησε εκείνη η περίοδος, επαγγελματικά και προσωπικά;

Απέκτησα φιλίες που διατηρώ μέχρι και σήμερα. Ήμασταν όλοι νέοι, στο ξεκίνημα μας. Τεράστιο σχολείο γιατί εκτός του ότι τότε ήταν νεοσύστατο κανάλι, οπότε καταλαβαίνετε τις δυσκολίες, είναι και ένα κανάλι τοπικής εμβέλειας που λειτουργεί με τα δεδομένα των καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας. Κατεθείαν λοιπόν στα βαθιά, χωρίς πολλά πολλά, κάτι που ευτυχώς σε μένα λειτούργησε ευνοικά.

Βρίσκεσαι πλέον στον δεύτερο χρόνο σου στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα». Τι έχει αλλάξει στον τρόπο που δουλεύεις και προσεγγίζεις το ρεπορτάζ;

Αυτή τη στιγμή οι «Αλήθειες με τη Ζήνα» είναι η πλέον αμιγώς κοινωνική εκπομπή. Τα κοινωνικά θέματα απαιτούν λεπτότατο χειρισμό, ζυγίζοντας τις κατάστασεις όσο μπορείς. Σίγουρα η καθημερινή ενασχόληση με τέτοιου είδους θέματα σε κάνει πιο προσεκτικό… επιβάλλεται να γίνεις μάλλον πολύ πιο προσεκτικός, ακόμα και στις λεπτομέρειες που ίσως μόνο υπονοούνται και δε φαίνονται.

Υπάρχει κάποιο θέμα ή ρεπορτάζ που σε έχει σημαδέψει περισσότερο μέχρι σήμερα και γιατί;

Στον τρίτο μήνα που ήμουν στο χώρο, μου λένε «φεύγεις για να καλύψεις την τραγωδία των Τεμπών». Δεν ήξερα τι μου γινόταν. Προσπαθούσα να κατανοήσω, όπως όλοι μας άλλωστε, το τι συνέβη και δε μπορούσα να το δεχτώ. Ταυτόχρονα έπρεπε να μεταδίδω ο,τι πληροφορία μαθαίναμε με απόλυτη προσοχή, ενώ όταν  είδα ανθρώπινες σορούς από νέα παιδιά που χάθηκαν τόσο τραγικά, ήθελα να μην είμαι εκεί. Χωρίς λόγια.

Πώς διαχειρίζεσαι το ανθρώπινο συναίσθημα, όταν καλείσαι να καλύψεις δύσκολες ή ιδιαίτερα φορτισμένες ιστορίες;

Είναι δύσκολο για όλους. Σιγά σιγά αναπτύχθηκε μέσα μου ολοένα και περισσότερο η ενσυναίσθηση. Πλέον συμπάσχω με τον πόνο του άλλου και όταν αισθάνομαι ότι θα περάσω κάποια κόκκινη γραμμή, απλά σταματώ και αποστασιοποιούμαι.

Ποια θεωρείς ότι είναι σήμερα η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν τηλεοπτικό ρεπόρτερ στην Ελλάδα;

Αναμφισβήτα το να αποκαλύψεις την πραγματική αλήθεια, να αντιληφθείς πόσες δυσκολίες υπάρχουν που σε άλλες περιπτώσεις θα αγνοούσες ή δε θα γνώριζες, να διεκπαιρεώσεις ένα θέμα μέχρι το κόκκαλο(αν μπορείς) και να παράξεις πρωτογενές ρεπορτάζ που είναι και το πιο γοητευτικό για μένα.

Αν μιλούσες στον νεαρό Θανάση που έφευγε από την Κομοτηνή για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, τι θα του έλεγες σήμερα;

Θα του ελέγα ότι θα έπρεπε να το επιχειρήσει πιο νωρίς. Όλα καλά όμως.Κοιτάμε μόνο μπροστά!