Της Ελευθερίας Στρατομήτρου

Ένα αυτοκίνητο βγήκε στον δρόμο χωρίς να ελέγξει. Για να το αποφύγει, ο Θάνος έστριψε και καρφώθηκε με το αυτοκίνητό του σε κάγκελα – κατασκευές που είχαν τοποθετηθεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και δεν είχαν συντηρηθεί ποτέ. Το τροχαίο του 2021 τον κράτησε για ενάμιση μήνα στην εντατική και του κόστισε το χέρι του, όχι όμως και το πάθος του. Ο ίδιος δεν έτρεχε. Σήμερα, ο αθλητής μηχανοκίνητου αθλητισμού και bodybuilding μιλά για την επιβίωση, την πειθαρχία, το πανάκριβο βιονικό μέλος που το κράτος καλύπτει ελάχιστα και το όνειρο να επιστρέψει εκεί όπου ξεκίνησε από παιδί: στην πίστα.

Αν συστηνόσουν σήμερα σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει, πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου; Ποια ιδιότητα σε εκφράζει περισσότερο αυτή την περίοδο;

Είμαι αθλητής του μηχανοκίνητου αθλητισμού και της σωματοδόμησης.

Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός μπήκε στη ζωή σου από πολύ μικρός. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να κολλήσεις τόσο έντονα με τα αυτοκίνητα;

Δεν το αποφάσισα, ήταν από τον μπαμπά η επιρροή. Μου άρεσε να βλέπω αυτοκίνητα στον δρόμο, να μαθαίνω τις μάρκες από μικρό παιδάκι. Είχα αυτοκινητάκια που έπαιζα και παρακολουθούσα το Ραλλυ Ακρόπολις κάπου στο 2001 όταν ήμου πέντε ετών. Πήγαμε για καρτ, επίσης σε αυτή την ηλικία. Και λίγο πιο μικρός είχα πάει για καρτ. Και στα 7 μου πήρα το πρώτο αγωνιστικό καρτ, δώρο.

Κοιτώντας πίσω, ποια στιγμή από τις αναβάσεις ή τους αγώνες σου έχει μείνει πιο έντονα χαραγμένη μέσα σου;

Η πρώτη μου νίκη το 2008, στη Θεσσαλονίκη που πήρα πρώτος στην καρό σημαία. Ήταν ένα συναίσθημα για το οποίο πάλεψα ένα χρόνο, ώστε να φτάσω σε αυτό το επίπεδο και να κερδίσω τον αγώνα.

Το 2021 ήρθε το τροχαίο που άλλαξε τη ζωή σου. Σήμερα, πώς θυμάσαι εκείνη τη νύχτα – όχι τόσο ως γεγονός, αλλά ως συναίσθημα;

Αρχικά το γεγονός, από την σύγκρουση πάνω στα κάγκελα και μετά, δεν το θυμάμαι. Όμως όλη τη μέρα, τη θυμάμαι σαν μια περίεργη μέρα στην οποία δεν πήγαινε τίποτα καλά, παρά μόνο το απόγευμα πήγε λίγο να ηρεμήσει. Είχα πάει στο γυμναστήριο και λίγο αργότερα, πήγα μια βόλτα για να χαλαρώσω. Πάνω που χαλάρωσα, συνέβη ότι συνέβη.

Έχεις πει ότι εκείνο το βράδυ σε θύμωσε περισσότερο ένας άνθρωπος που τραβούσε βίντεο αντί να βοηθήσει, ενώ ο οδηγός που προκάλεσε το ατύχημα εξαφανίστηκε. Τι σου άφησε μέσα σου αυτή η στάση των ανθρώπων;

Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα και δεν θέλω να αναλύσω τη στάση των ανθρώπων το 2021, παρά το γεγονός ότι πάνω στην ατυχία μου, στάθηκα τυχερός και αυτό αν και δεν πιστεύω στην τύχη και εν τέλει έζησα. Δεν θεωρώ ότι έζησα τυχαία, έζησα λόγω της αγάπης της οικογένειας μου που έτρεξαν και λόγω των φίλων μου που ειδοποίησαν εγκαίρως.

Ποιος σε βρήκε;

Με βρήκε ένας παλιός μου προπονητής, με κάταγμα, χτυπημένο, λαβωμένο και ακρωτηριασμένο.

Όταν συνειδητοποίησες ότι έχεις χάσει το χέρι σου, ποια ήταν η πρώτη σκέψη που θυμάσαι καθαρά;

Πάει – με κεφαλαία – πάει. Ότι, άλλαξα σαν άνθρωπος, σιχαινόμουν να κοιτάξω στον καθρέφτη. Ένιωθα ότι υστερώ σε σχέση με όλους τους ανθρώπους γύρω μου.

Στην καθημερινότητά σου σήμερα, ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι και ποιο το πιο απλό, που όμως δεν ήταν αυτονόητο παλιότερα;

Παρά το γεγονός ότι δόξα τω Θεώ φοράω ένα βιονικό μέλος του οποίου το κόστος είναι υπέρογκο και το ελληνικό κράτος καλύπτει το ένα δέκατο, υπάρχουν κάποιες μέρες στις οποίες ο χρόνος… Είμαι άνθρωπος που αργοπορώ πολύ και έχοντας πέντε δάχτυλα λιγότερα πρέπει να βιαστώ και να αγχωθώ λίγο παραπάνω για να διεκπεραιώσω την καθημερινότητα μου.

Μετά το ατύχημα αποφάσισες να ασχοληθείς σοβαρά με το bodybuilding και σήμερα κατεβαίνεις και σε αγώνες. Πώς μπήκε αυτό το κομμάτι στη ζωή σου;

Πήγαινα στο γυμναστήριο αραιά και που βοηθητικά για τον μηχανοκίνητο (σσ αθλητισμό) και όσο ήμουν κλεισμένος στο σπίτι για ένα εξάμηνο μετά το ατύχημα και δεν μπορούσα να βρω άκρη για το πώς θα καταφέρω να τρέξω ξανά σε αγώνες αυτοκινήτου, αποφάσισα να ξεκινήσω γυμναστήριο, πρώτα απ’ όλα για λόγους υγείας και μετά ήθελα ένα κίνητρο για να πηγαίνω κι έτσι βρήκα το Bodybuilding.

Το bodybuilding ξεκίνησε ως αποκατάσταση, αλλά εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Τι άλλαξε μέσα σου μέσα από αυτή τη διαδρομή;

Η γυμναστική ως αποκατάσταση που έγινε Bodybuilding απ’ την καθημερινότητα. Κακά τα ψέματα νιώθω μια αυτοπεποίθηση γιατί πλέον κοιτάω το σώμα μου στον καθρέφτη χωρίς να με νοιάζει το τι έχω πάθει. Έχω συμφιλιωθεί με τον καινούριο Θάνο και φυσικά η πειθαρχεία που μου έδωσε. Γιατί είναι ένα άθλημα που δεν θα σε ρωτήσει αν εσύ έχεις δουλειές όλη την ώρα στο κέντρο, αλλά θα πρέπει να έχεις μαζί τα ταπεράκια. Γραφικός, με το πιρουνάκι όπου και να παςνα έχεις μαζί τα γεύματα σου. Αν έχεις και έναν μέτριο τρόπο ζωής και κάνεις πολλά λάθη στην καθημερινότητα σου, όπως εγώ, καλώς ή κακώς, πρέπει να προγραμματίζεις τον χρόνο σου και τις ώρες των γευμάτων, την προπόνηση. Ο κόσμος βλέπει μόνο το 20%, που είναι ότι φοράς ένα βρακί και ανεβαίνεις στη σκηνή επάνω αλλά όχι όλες τις άλλες θυσίες.

Και αυτός που σε προέτρεψε ήταν ο προπονητής σου;

Ναι, ο Σεραφείμ Παφλιάς.

Έχεις αγώνα στο άμεσο μέλλον;

Πρώτα ο Θεός, το 2026 έχω κάποιους αγώνες στο εξωτερικό.

Στο Bodybuilding έχεις διακρίσεις;

Φέτος στην Ελλάδα συμμετείχα στην κατηγορία Special Classic όπου βραβεύτηκα για την εμφάνιση μου ως ο μοναδικός αθλητής στην κατηγορία αυτή. Επειδή δεν έχω πάρα πολύ ανταγωνισμό στην Ελλάδα θα κυνηγήσω αγώνες στο εξωτερικό, σε κατηγορίες Disable.

Παράλληλα, δεν άφησες ποτέ πίσω σου το όνειρο της επιστροφής στον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Τι σημαίνει για σένα η ιδέα του να ξαναμπείς στην πίστα;

Ναι, δεν το έχω αφήσει. Περίμενα μια απάντηση από την Ομοσπονδία που άργησε γύρω στους 8 μήνες. Υπήρχαν και άνθρωποι που με απέτρεψαν να ασχοληθώ ξανά με τον χώρο. Άνθρωποι του χώρου.

Για ποιο λόγο;

Λόγω του ότι δεν υπάρχει η τεχνογνωσία και η κατάλληλη αντιμετώπιση σε άτομα με αναπηρία και θα έπρεπε… στο εξωτερικό δηλαδή τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Επειδή δεν είχαν την διάθεση να ασχοληθούν μαζί μου με απέτρεψαν να ασχοληθώ κι εγώ.

Εσύ όμως δεν τα έχεις παρατήσει.

Πήγα κόντρα και την βρήκα την άκρη τελικά.

Άρα θα ξεκινήσεις πάλι;

Τώρα προέχει το οικονομικό γιατί είναι ένα ακριβό σπορ και αναζητώ υποστηρικτές σε αυτό το νέο ταξίδι που θέλω να κάνω και σιγά σιγά πιστεύω ότι θα τα καταφέρω πρώτα ο Θεός.

Μετά το ατύχημα επέλεξες να πας και σε σχολή δημοσιογραφίας.
Τι σε ώθησε να κάνεις αυτή την επιλογή εκείνη την περίοδο;

Η ιδέα αυτή πάρθηκε γιατί είχα ξεκινήσει και έκανα κάποια Blogs και You tube που αφορούσαν τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και για να γεμίσω δημιουργικά τον χρόνο μου θεώρησα ότι θα πρέπει να αποκτήσω τις κατάλληλες γνώσεις για να αρχίσω να κάνω κάποιες συνεντεύξεις και να βρίσκομαι στο παρασκήνιο του μηχανοκίνητου εφόσον δεν μπορούσα να είμαι στο προσκήνιο. Έτσι τέλειωσα αθλητική δημοσιογραφία. Ταυτόχρονα έκανα την πρακτική μου στην εκπομπή F1 στον ΑΝΤ1, αλλά η αστείρευτη αγάπη μου και το πάθος μου να κάθομαι στο αριστερό μπάγκετ και να συμμετέχω δεν μου δίνει το χρόνο να ασχοληθώ επαγγελματικά, προς το παρόν, με αυτό τον τομέα.

Απ’ όσο γνωρίζω όμως ασχολείσαι και με τη μουσική. Έχεις κάνει και βίντεοκλιπ.

Η μουσική είναι ένα διαφορετικό κομμάτι της ζωής μου από τον αθλητισμό αλλά είναι ο μεγαλύτερος ψυχολόγος μου. Μετά το ατύχημα αποφάσισα να βγάλω τα εσώψυχα μου στο χαρτί και να ασχοληθώ με την ερμηνεία.

Πριν λίγες ημέρες βρέθηκες στο Άγιο Όρος.
Τι αναζητούσες σε αυτό το ταξίδι και τι ένιωσες ότι πήρες φεύγοντας;

Το Άγιο Όρος το επισκέφτηκα πρώτη φορά λίγους μήνες μετά το ατύχημα μου. Συγκεκριμένα, ένα χρόνο μετά το ατύχημα μου. Ήμουν άνθρωπος που πίστευε αλλά μετά το ατύχημα μου η πίστη μου έγινε ακλόνητη και βλέποντας κάποια όνειρα στην εντατική, αποφάσισα να δουλέψω πιο πολύ πνευματικά με τον εαυτό μου. Ανέβηκα και πάλι πριν λίγες ημέρες. Ήταν πιο πολύ ανάγκη αποσυμφόρησης. Δέχτηκα πάρα πολλά καλά σχόλια και αυτό με έκανε να νιώσω ότι πνίγομαι και ήθελα να πάω εκεί επάνω για να θυμηθώ ότι δεν είμαστε τίποτα σε αυτό το ταξίδι της επίγειας ζωής και πρέπει να παραμένουμε ταπεινοί.

Άκουσες καλά σχόλια για τα αθλήματα με τα οποία ασχολείσαι;

Ναι, τα πήγα πολύ περισσότερο καλά απ’ ότι περίμενα και δέχτηκα καλά σχόλια από άτομα τα οποία είχα ως ινδάλματα μικρός.

Τι είναι αυτό που σε κρατά όρθιο τις μέρες που δεν είναι εύκολες;

Η πίστη μου κυρίως και το γεγονός ότι κάνει ένα flashback ο νους σε όσα έχω περάσει, χωρίς μεμψιμοιρία όμως και σκέφτομαι ότι εφόσον πέρασες όλα αυτά και πάλευες σε καταστάσεις που πρακτικά δεν μπορούσες να παλέψεις δεν σε παίρνει να κλαίγεσαι και να τα παρατάς.

Αν κάποιος διαβάσει αυτή τη συνέντευξη και βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση της ζωής του,
τι θα ήθελες να του μείνει στο τέλος;

Θα ήθελα να περάσω ότι μπορούν να γίνουν τα πάντα στη ζωή μας. Οι πιθανότητες για να γίνει το οτιδήποτε είτε καλό, είτε κακό είναι πάρα πολλές, απλά ως άνθρωποι δεν δίνουμε βάση τόσο πολύ σε κάτι καλό που θα μας συμβεί όσο σε κάτι κακό. Σε μία κακή περίοδο λοιπόν, επιτρέπεται να στενοχωρηθούμε αλλά, για’ μένα, επιβάλλεται να μην το βάλουμε κάτω και να μην απελπιστούμε.