Όλοι έχουμε συνδέσει τον Αλέκο Σακελλάριο με την εκπληκτική ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», το «Ένα βότσαλο στη λίμνη», τη «Δεσποινίς ετών 39», τη «Σάντα Τσικίτα», τον «Θανασάκη τον Πολιτευόμενο», τον «Φανούρη και το σόι του», τη «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», την «Κυρά μας τη μαμή», το «Ένας ήρωας με παντούφλες», τους «Μακρυκωσταίους και Κοντογιώργηδες», και το «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», που για μένα είναι εκπληκτικό αν θα μπορούσε ποτέ κανένας παντρεμένος σύζυγος να σκεφτεί έναν υποθετικό, φανταστικό φίλο για να μπορεί να κάνει τις απιστίες του.
Και πλήθος άλλων ταινιών, τώρα μην τις αναφέρω όλες, τις γνωρίζουμε· ταινίες που ακόμα και σήμερα τις βλέπουμε μετά από 40, 50 και 60 χρόνια και είναι σαν να έχουν γραφτεί και να έχουν παιχτεί χθες. Για μένα όμως, η ταινία που ξεχωρίζει και στην οποία θα ήθελα να αναφερθώ είναι η μοναδική ελληνική ταινία «Χαμένα Όνειρα». Είναι η μοναδική κοινωνική δραματική ταινία που έχει κάνει ο Αλέκος Σακελλάριος, αλλά και μια πραγματικά υπέροχη ταινία ουσίας.
Αφορά δύο ανθρώπους οι οποίοι ξεκινάνε με κάποια όνειρα και πιάνουν προσωρινά δουλειά στις κουβαρίστρες «Lux», όπου επιχειρηματίας είναι ο Γιώργος Δαμασιώτης. Ξεκινάνε, λοιπόν, με πάρα πολλά όνειρα, αλλά μια σειρά συγκυριών τούς καθηλώνει. Όσο περνάνε τα χρόνια παραμένουν εκεί, ενώ έχουν αξίες και τους άξιζε να πάνε παρακάτω. Δεν τα καταφέρνουν και παραμένουν εκεί, μεσήλικες πια, έχοντας μείνει ακόμα στις κουβαρίστρες «Lux».
Το εκπληκτικό, που δείχνει κατά τη δική μου γνώμη το φοβερό ταλέντο του Αλέκου Σακελλάριου, είναι ότι στην ταινία αυτή παίζει και ο Θανάσης Βέγγος. Ο Θανάσης Βέγγος ενσαρκώνει έναν άνθρωπο ο οποίος είναι ο καφετζής και θέλει να κάνει μια δική του δουλειά. Μάλιστα, ζητάει τη βοήθεια όσων γνωρίζει και όσων δεν γνωρίζει για να τον βοηθήσουν να ανοίξει κάτι δικό του, και του λένε: «Ρε παιδί μου, δεν είσαι ευχαριστημένος που έχεις εδώ ένα κομμάτι ψωμί και τρως;». Κι εκείνος απαντά: «Φυσικά και είμαι ευχαριστημένος, παίρνω ένα κομμάτι ψωμί, αλλά άλλο να είσαι υπάλληλος και άλλο να έχεις δική σου δουλειά».
Και ενώ λοιπόν οι δύο πρωταγωνιστές βλέπουν τα χρόνια να έχουν περάσει, έχουν μελαγχολήσει και έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους, κάποια στιγμή ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ κάνει ίσως την πιο θλιβερή και γλυκιά συνάμα πρόταση γάμου. Λέει, λοιπόν, στην Αντιγόνη Βαλάκου: «Ας παντρευτούμε… Γιατί τις μεγάλες λύπες τις περάσαμε, τις μεγάλες χαρές τις χάσαμε, μας μένουνε μόνο μικρές λύπες και μικρές χαρές».
Info: Ο Λεωνίδας Σούλης, ένας αναγνωρισμένος θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός, μέσα από τη νέα του στήλη “Ο Λεωνίδας χωρίς τους 300”, θα μοιράζεται ευθυμογραφήματα γεμάτα σκέψη, εμπνευσμένα από το θέατρο, την καθημερινότητα και την προσωπική του πορεία.
