Τη δεκαετία του ’60 κάποιος Γάλλος παραγωγός είχε παρακολουθήσει μια επιθεώρηση στην Αθήνα που πρωταγωνιστούσαν ο Κώστας Χατζηχρήστος, η Γεωργία Βασιλειάδου, ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο Ορέστης Μακρής.
Εντυπωσιασμένος τόσο από την ίδια την επιθεώρηση, αλλά όσο κυρίως από την υποκριτική δεινότητα των πρωταγωνιστών, είπε ότι “είναι δυνατόν μια τόσο μικρή χώρα να έχει τέσσερις πρωταγωνιστές; Τέσσερις τόσο μεγάλους κωμικούς μέσα σε μια μόνο παράσταση, ενώ εμείς με εξαπλάσιο σχεδόν πληθυσμό, και έχουμε ενάμιση κωμικό”.
Και εννοούσε φυσικά ένα κωμικό τον Λουί ντε Φυνές και μισό τον Μπουρβίλ, που βέβαια τον αδικεί κατά τη γνώμη μου.
Είναι γεγονός λοιπόν και το ξέρουμε όλοι, γιατί όλοι έχουμε παρακολουθήσει ελληνικές παλιές ελληνικές ταινίες, ότι έχουμε πάρα πολλούς έξοχους κωμικούς.
Εγώ εδώ θα ήθελα να αναφερθώ σε μια κατηγορία ηθοποιών που ενώ έχουν παίξει κωμωδία, δεν είναι όμως ακραιφνείς κωμικοί και αν είχαν επιλέξει αυτό το δρόμο, θα είχανε κάνει εξαιρετική καριέρα.
Ο πρώτος για μένα είναι ο Ανδρέας Μπάρκουλης. Ο Ανδρέας Μπάρκουλης θεωρώ ότι είναι ένας εξαιρετικός κωμικός που φαίνεται από τις ταινίες που έχει συμπρωταγωνιστήσει σε κωμωδία, όμως αν κανείς το φανταστεί, θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί σε σχεδόν όλες τις κωμωδίες του Γιώργου Πάντζα όπως «Η Λίζα και η άλλοι», «Μικροί μεγάλοι εν δράση», «Εμίρης και κακόμοιρης», «Ο Μπούφος».
Δεν εννοώ ότι ο Γιώργος δεν είναι πάρα πολύ καλός, έτσι; Αυτή τη στιγμή απλά αναφέρομαι στο πόσο φοβερός κωμικός είναι ο Ανδρέας Μπάρκουλης. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Επίσης σε πάρα πολλές ταινίες, του Κώστα Βουτσά, όπως στο ο «Γαμπρός από το Λονδίνο». Θα τολμούσε ακόμα να παίξει σε ταινίες του Κωνσταντάρα, όπως «Ο Φαντασμένος» και αν ίσως θεωρηθεί ιεροσυλία, ακόμα και στο «Υπάρχει Φιλότιμο».
Δηλαδή φανταστείτε αυτές τις ταινίες πρωταγωνιστή τον Ανδρέα Μπάρκουλη.
Επίσης πιστεύω ότι θα ήταν πολύ καλός και στους δύο ρόλους και του Λευτεράκη του Θεοδωράκη, στο «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης». Με λίγα λόγια, θα μπορούσε να παίξει σε κάθε κωμωδία, που είχε γυριστεί εκείνη την εποχή, τον πρώτο ρόλο, πλήν φυσικά από τις ταινίες του Μίμη Φωτόπουλου και του Θανάση Βέγγου, στις οποίες ταινίες κανείς άλλος δεν μπορούσε να παίξει τη θέση τους έτσι κι αλλιώς, όχι μόνο ο Αντρέας.
Μετά τον Αντρέα Μπάρκουλη, θεωρώ ότι ακολουθεί ο Κώστας Καρράς. Ο Κώστας Καρράς, φάνηκε όχι τόσο στην «Παριζιάνα», για μένα, που κι εκεί ήτανε πολύ καλός, όσο στα «Καμάκια» τη δεκαετίας του 80, παίζοντας με τέσσερις μεγάλους κωμικούς, Ψάλτη, Παπαδόπουλο, Δεμίρη και Βαλαβανίδη, όχι μόνο δεν «πνίγηκε» μαζί τους, αντίθετα αναδείχθηκε και ξεχώρισε. Και επίσης στην τηλεοπτική σειρά «Πατέρ Ημών», στην οποία έχει βάλει πάρα πολλούς δικούς του προσωπικούς αυτοσχεδιασμούς και είναι μία σειρά που αν δεν ήταν από τον Κώστα Καρρά, πιστεύω ότι δεν θα είχε κανένα νόημα η ύπαρξη της.
Νεότερος αλλά ανήκει στην ίδια ομάδα ηθοποιών, θεωρώ ότι είναι ο Αλμπέρτο Εσκενάζυ. Μπορεί οι περισσότερες γυναίκες να τον φαντασιώνονταν στην «Έξοδο κινδύνου», όπου ήταν πάρα πολύ καλός, αλλά είναι και αυτός έξοχος στην κωμωδία και φαίνεται όχι τόσο στον «Ιππότη της Ασφάλτου», όσο στην τηλεοπτική σειρά «Ο καρχαρίας και τα εννιά κύματα». Μπορεί να μην είναι πάρα πολύ γνωστή, αλλά εκεί έδειξε και αυτός το κωμικό του ταλέντο.
Σύγχρονος ηθοποιός που ανήκει στην ίδια κατηγορία, θεωρώ ότι είναι ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης. Κατά τη δική μου γνώμη, όταν δεν παίζει κωμωδία έχει μια αμηχανία, ενώ στην κωμωδία και απογειώνεται και απογειώνει το ρόλο.
Κάποιοι λένε ότι στην Ελλάδα λόγω του νερού, (επειδή περιβάλλεται γύρω-γύρω από θάλασσα), έχουμε μια τεράστια σχέση με το γέλιο και την κωμωδία. Είτε είναι αλήθεια, είτε είναι μύθος, το γεγονός είναι ότι πράγματι όντως έχουμε πάρα πολλούς κωμικούς που μας βοηθάνε στο να μπορούμε να γελάμε και να ξεφεύγουμε από τα προβλήματά μας. Και όχι μόνο κωμικούς, αλλά και όλη αυτή την ομάδα που ανέφερα πριν και πιθανότατα και άλλους που είτε ξέχασα, είτε δεν έχω διακρίνει κι εγώ ακόμα την κωμική τους φλέβα. Αυτό λοιπόν που μένει είναι να μπορούμε να γελάμε και να ξεφεύγουμε από τα προβλήματά μας.
Info: Ο Λεωνίδας Σούλης, ένας αναγνωρισμένος θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός, μέσα από τη νέα του στήλη “Ο Λεωνίδας χωρίς τους 300”, θα μοιράζεται ευθυμογραφήματα γεμάτα σκέψη, εμπνευσμένα από το θέατρο, την καθημερινότητα και την προσωπική του πορεία.
