Τα Σάββατα δεν μου αρέσει να βγαίνω έξω. Έχει πολύ κόσμο και με πιάνει μελαγχολία… Τις Κυριακές κάθομαι σπίτι και διαβάζω ή γράφω. Επίσης, με πιάνει μια μελαγχολία, τις καθημερινές. Δεν έχει συνήθως, κόσμο και με μελαγχολεί. Όμως η κοπέλα με την οποία είχα σχέση, ήθελε να βρεθούμε Σάββατο βράδυ να φάμε και να μιλήσουμε σοβαρά.
Είχε όρεξη για ψάρι και πήγαμε σε μια ταβέρνα όπου είχε υπέροχο ψαρονέφρι και κρασί. Ουδέποτε κατανόησε ότι το ψαρονέφρι δεν ήταν ψάρι και την άφησα, στην τελικη, στην πλάνη της.
Το κρασί ήξερε με σιγουριά ότι δεν ήταν ψάρι… Φάγαμε και ήπιαμε κόκκινο κρασί. Όταν τρώγαμε γλυκό – πάστα φλώρα- και αφού της έλυσα την απορία ότι δεν είναι πάστα ( ούτε και ψάρι βέβαια!), μου ζήτησε να χωρίσουμε. Ήθελε να μείνει λίγο μόνη να σκεφτεί… Βέβαια εγώ είχα πληροφορηθεί από μια γειτόνισσα της ότι είχε κάνει νέα σχέση με ένα κύριο που δούλευε ντελίβερι στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς της.
Μόλις έφαγε το γλυκό της έφυγε και με άφησε μόνο σαν το λεμόνο(!). Τότε πρόσεξα ότι σε ένα παραδιπλανό τραπέζι καθόταν μια συμμαθήτρια μου από το δημοτικό.
Όταν βγήκε έξω την ακολούθησα.
– «Γειά σου, ήμασταν συμμαθητές, με θυμάσαι;»
– «Όχι λάθος κάνετε, δεν ήμασταν!»
– «Συγγνώμη.»
Επέστρεψα στο τραπέζι και ζήτησα λογαριασμό. Όταν πλήρωνα, η συμμαθήτριά μου καυγάδιζε με τον σύντροφό της και εκείνος έφυγε.
Μόλις έφυγε έρχεται και μου λέει
– «Ήμασταν συμμαθητές!»
– «Μα πριν δεν ήμασταν.»
– «Βρε σου λεω ήμασταν!»
Μιλήσαμε λίγο και είπαμε να βρεθούμε για ένα καφέ μια μέρα.
Βγήκαμε μετά απο 3 μέρες, πήγαμε σε ένα καφέ που σύχναζα. Ο σερβιτόρος ήταν ένας 17χρονος πολύ ευγενικός.
– «Το ξέρεις ότι αυτός είναι γιος συμμαθήτριας μας;»
– «Μα δεν ήμασταν συμμαθητες.»
–«Πάλι τα ίδια; Τις μονές μέρες είμαστε και τις ζυγές όχι;»
– «Μα σου λέω δεν ήμασταν!»
Φύγαμε και από ‘κει, χωρίς να “είμαστε” συμμαθητές, ενώ κάποια στιγμή μου δόθηκε η εντύπωση ότι ήθελε να την φιλήσω.
Δεν το έκανα και προτίμησα να φάω μια νουγκατίνα.
Εκείνη δεν έτρωγε ποτέ γλυκά.
Το βράδυ στις 00.30 έγινε ο σεισμός. Κουνήθηκα αρκετά. Λίγα λεπτά μετά μου έστειλε μήνυμα “αγαπημένε μου συμμαθητή είμαι μόνη και φοβάμαι. Έρχεσαι από ‘δω;”
Λογικό… σε φυσικά φαινόμενα να ήμουν πάλι ο συμμαθητής!
Αν αναρωτιέστε αν πήγα θα σας πω “ναι”.
Ελπίζω να μην είστε τόσο αδιάκριτοι να θέλετε να μάθετε και τι έγινε…
Info: Ο Λεωνίδας Σούλης, ένας αναγνωρισμένος θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός, μέσα από τη νέα του στήλη “Ο Λεωνίδας χωρίς τους 300”, θα μοιράζεται ευθυμογραφήματα γεμάτα σκέψη, εμπνευσμένα από το θέατρο, την καθημερινότητα και την προσωπική του πορεία.
